اهداف آینده :

نظر به رشد بی رویه جمعیت سالمندان در کشور که پیش بینی می گردد تا سال 1410 جمعیت ایران به 90 میلیون رسیده و سهم جمعیت سالمند از این رقم حدود 10 تا 15% خواهد بود یعنی حدود 13 میلیون نفر ، سالمند در کشور خواهیم داشت . لذا ضرورت مراکز بیشتر ، در سطح کشور در آینده نزدیک احساس خواهد شد ، بدین منظور هیأت امناء در نظر دارد در صورت همت خیرین اقدام به ساخت یک مجموعه با ظرفیت 500 نفر نماید تا بتوانیم به جمعیت بیشتر از این دسته خدمت نمائیم .
علاوه بر آن تلاش می نمائیم تا یکسری از سالمندان را در منازل خدمت رسانی کنیم و یا در صورت امکان بصورت موقت یا روزانه به مرکز منتقل نموده ، بعد از طی مراحل درمانی و مددکاری مجدد سالمند را به آغوش خانواده برگردانیم . تمام این مراحل میسر نخواهد شد مگر با همت شما انساندوستان .
مطمئناً رها دیدن سالمندی در یک زمستان سرد در کنار خیابان و یا پناه بردن یک انسان سالمند بر سایه درختی در تابستان ، قلب هر رهگذری را خواهد آزرد . او دیگر توان کار کردن ندارد ، او توان راه رفتن نیز ندارد ، او حتی بعضی وقتها توان کنار زندن مگسی که روی صورتش نشسته ندارد ، شدت تشنگی لبهای او را ترکانده وشدت گرسنگی او را از خود بی خود کرده ، نداشتن حتی یک قرص مسکن برای اوجای تأسف دارد ، هموطن نیکوکار آیا هنوز اعتقاد دارید که ساختن  آسایشگاه اهمیت کمتری نسبت به ساختن مدرسه و یا مسجد و حسینیه دارد .
مطمئن باشید اگر سری به این مرکز بزنید که ما نام آن را آسایشگاه نمی گذاریم بلکه نام آن را عبادتگاه می گذاریم یقیناً پی خواهد برد چه کار ارزشمندی در حال انجام است چه انسانهای زجر کشیده ای که حتی نفس کشیدن برایشان دشوار است در این مکان نگهداری می شوند .
از شما تقاضا می کنیم فقط برای یکبار هم که شده شهامت بازدید از مرکز را برای خود بوجود آورید . مطمئن باشید اگر تا کنون به آینده خود فکر نکرده اید برای لحظه ای هم که شده به آن فکر خواهید کرد ، خواهید دید آن کوه استوار دوران جوانی ، آن قامت برافراشته ، در اثر مرور زمان چگونه خرد و شکننده شده که حتی توان نگهداری لیوان آب را در دستانش ندارد . او حتی توان بردن قاشق غذا به سمت دهان را ندارد و حتی توان کنترل ادرار ومدفوع ، او مانند کودک خردسال باید روزی چند مرتبه نظافت شود .
حال به من بگو چه کسی باید از او مراقبت کند ، گناه او که در اثر یک حادثه رانندگی تمام خانواده خود را از دست داده ، جنگ زندگی او را سیاه کرده و هیچ یک از اعضای خانواده اش را در پیش خود ندارد ، او اصلاً ازدواج نکرده که فرزندی داشته باشد و یا ازدواج کرده ولی خداوند او را از نعمت بچه دار شدن محروم نموده کاری نداریم ، همه و همه دست به دست هم داده تا او الان تنها بماند . ولی آیا ما که خود را انسان می خوانیم باید به خودمان اجازه دهیم او را به حال خود رها کنیم ، مطمئناً جواب شما نه خواهد بود .
ما وظیفه داریم جای خالی فرزندان او را پر کنیم و خودمان را فرزند او بدانیم . به او همانند فرزند نداشته اش یاری رسانیم ، برای ساختن مکان امن و شایسته همت کنیم و مطمئن باشیم ثواب ساختن یک آسایشگاه سالمندان اگر بیشتر از ثواب ساختن مدرسه ، مسجد و حسینیه نباشد کمتر نخواهد بود . پس بیائید ما را در این کار بزرگ یاری رسانید .